๑. เมตตาธรรมล้ำเลิศ

        คนเราเป็นสัตว์สังคมที่อยู่ร่วมกันเป็นกลุ่ม ๆ มีการพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกัน หลักธรรมที่จะช่วยพยุงคนเราให้อยู่ร่วมกันได้อย่างมีความสุขข้อหนึ่ง นั่นคือ “ เมตตา ” ซึ่งได้แก่ความรัก ความเข้าใจ เห็นอกเห็นใจซึ่งกันและกัน สังคมใดที่คนมีเมตตาต่อกัน สังคมนั้นย่อมมีความสุขเป็นรางวัล

        เจ้าคุณอาจารย์เป็นพระเถระผู้ใหญ่ที่มีความ “ เมตตา ” ต่อศิษย์และคนทั่วไปอย่างมาก ซึ่งนับว่าเป็นมหาเสน่ห์อย่างหนึ่ง เพราะความมีเมตตาจึงดึงดูดใจศิษย์และพุทธศาสนิกชนให้รักเคารพในปฏิปทาของเจ้าคุณอาจารย์อย่างมิเสื่อมคลาย

        ในบางครั้ง แม้ศิษย์หรือผู้อื่นจะทำผิด ท่านก็มีเมตตาพร้อมให้อภัยเสมอ ทั้งยังให้โอกาสแก่คนที่ทำผิดเพื่อปรับปรุงตัวเองอีกด้วย นั่นเพราะท่านเล็งเห็นว่าคนเราทุกคนล้วนมีโอกาสทำผิดได้ แต่ถ้าหากเอาความผิดนั้นเป็นเครื่องเตือนใจ ก็สามารถกลับตัวเป็นคนดีได้

        เป็นปกติธรรมของพระเถระผู้ใหญ่ ซึ่งไม่คอยจะมีเวลาเป็นส่วนตัว เพราะเวลาส่วนมากมีไว้เพื่อสนองงานพระพุทธศาสนา เจ้าคุณอาจารย์เป็นพระเถระที่มีความเมตตาต่อพุทธศาสนิกชนอย่างเท่าเทียมกัน ไม่เลือกชั้นว่ามีว่าจน ใครจะนิมนต์ไปงานอะไร จะใกล้หรือไกล ก็ไม่เคยขัดศรัทธา แม้บางคราวจะเหนื่อยเมื่อยล้า แต่ก็ไม่ปริปากบ่น บางครั้งบางวันกลับถึงวัดเลยเที่ยงคืนไปก็มี

        ด้วยความมีเมตตาเป็นปฏิปทา เจ้าคุณอาจารย์ท่านจะเห็นแก่ผู้อื่นมากกว่าเห็นแก่ตัวท่านเอง ซึ่งผิดจากคนส่วนมากที่มักจะเห็นแก่ตัวมากกว่าคนอื่น

        “ คนเห็นแก่ตัว ” โดยความหมาย ก็คือคนที่มองเห็นแต่ตัวเอง เห็นแก่ประโยชน์ตัวเอง มองเห็นแต่ความอยู่รอดของตนเองเท่านั้น ใครคนอื่นจะทุกข์จะเดือดร้อน จะลำบากอย่างไรก็ไม่ใส่ใจ เรื่องใดหรือสิ่งใดไม่เกี่ยวกับตนก็วางเฉย ไม่สนใจ ไม่ใส่ใจ ไม่มีความเดือดเนื้อร้อนใจ แต่เมื่อเรื่องทำนองเดียวกันเกิดขึ้นกับตนเอง จึงกระตือรือร้น เที่ยววิ่งพล่านขอให้คนอื่นช่วยเหลือ

        เรื่องบางเรื่อง แม้จะเป็นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่ถ้าหากยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือด้วยความเต็มใจและจริงใจ และทำจนเป็นนิสัย ย่อมแสดงให้เห็นถึงความ “ มีเมตตา ” ที่สะท้อนนออกมาจากภายใน

        ถนนหนทางในหมู่บ้านอะลาง (ซึ่งเป็นมาตุภูมิ) เจ้าคุณอาจารย์ได้นำพาพระเณรและชาวบ้านพัฒนาอยู่เรื่อย ๆ แม้ปัจจุบันนี้ จะมีหน่วยงาน อบต. เข้ามาดูแลพัฒนา แต่เจ้าคุณอาจารย์ก็มิได้นิ่งนอนใจ ครั้งหนึ่ง ในบ้านมีงาน เจ้าภาพได้นิมนต์เจ้าคุณอาจารย์มาในงาน ที่ถนนหลังวัดซึ่งติดกับแดนบ้านมีน้ำท่วมขัง เจ้าคุณอาจารย์ก็จะตำหนิ “ ปล่อยให้น้ำท่วมขังอยู่ได้อย่างไรกัน! ”

        หลังจากเสร็จกิจที่บ้านเจ้าภาพ ท่านกลับมานั่งพักที่วัดบ้านอะลาง ท่านก็สั่งพระเณรทันที “พวกคุณไปจัดการน้ำที่ท่วมขังนั่นเสีย ไม่ต้องรอให้ชาวบ้านเขามาจัดการหรอก”

        หลังจากที่ทำเสร็จแล้ว เจ้าคุณอาจารย์ก็มิได้ประกาศ มิได้ปักป้ายให้ชาวบ้านรู้ว่า “ อาตมาเป็นคนทำเอง ” ไม่เหมือนกับหน่วยงานอื่น ๆ ที่เอาเงินภาษีของประชาชนมาทำ ยังมีหน้ามาปักป้ายประกาศอีกว่า “ กรูทำ ” มันน่าทุเรศจริง ๆ

        ถนนหนทางในวัด เจ้าคุณอาจารย์ก็มิได้ปล่อยละเลย ได้ทำนุบำรุงปรับปรุงให้ดีอยู่เสมอ เพื่อให้คนอื่นได้สัญจรอย่างสะดวกสบาย คือท่านหวังให้คนอื่นได้รับความสุข สะดวก สบาย แม้ตัวท่านจะเหน็ดเหนื่อยลำบากก็ยอม

        ผู้ที่ได้เข้าไปสัมผัสวัดมหาพุทธารามในระยะ ๑๐ ปีมานี้ (นับแต่เจ้าคุณอาจารย์มาดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส) จะเห็นความแตกต่างจากอดีตเป็นอย่างมาก ทัศนียภาพภายในเขตวัดดูร่มรื่น เป็นระเบียบ ทั้งนี้ก็เพื่อให้วัดเป็นสถานที่พักกายบำบัดใจให้พุทธศาสนิกชนผู้ใฝ่ธรรม

        นอกจากนี้แล้ว ภายในเขตวัดยังได้มีการจัดแบ่ง “ เขตค้าขายปลอดภาษี ” เพื่อสงเคราะห์พ่อค้าแม่ค้าให้มีทำเลหากินอีกด้วย พ่อค้าแม่ค้าที่เข้ามาค้าขายในเขตวัด ไม่ต้องเสียค่าเช่าที่ และนอกจากนี้ยังได้จัดสร้าง “ สุขาสาธารณะ ” ขึ้นในวัด เพื่ออำนวยประโยชน์แก่ผู้สัญจรผ่านไปมา และผู้เข้ามาเยี่ยมเยียนวัดอีกด้วย

        ความเมตตาของเจ้าคุณอาจารย์มิใช่แต่เท่านี้ ท่านยังได้มีเมตตาจัดตั้งกองทุนเพื่อการศึกษา “ พระศรีธรรมนาถมุนี ” ขึ้นเพื่อช่วยเหลือสงเคราะห์ผู้ที่ขาดโอกาสทางการศึกษาอีกด้วย

        หลาย ๆ คน หลาย ๆ ท่าน ที่เคยได้อาศัยบุญบารมีเจ้าคุณอาจารย์ หากประพฤติไม่ถูกต้อง ไม่เหมาะสม จะต้องเคยถูกเจ้าคุณอาจารย์ดุและด่าด้วยคำพูดที่หนัก ๆ บางครั้งก็ถูกสั่งลงโทษหนักเบาตามความเหมาะสม ทั้งนี้ก็เพราะท่านหวังดี ท่านปรารถนาให้ศิษย์ได้ดี ในทางตรงกันข้าม ผู้ประพฤติถูก ประพฤติดี เจ้าคุณอาจารย์จะยกย่องสรรเสริญ ทั้งต่อหน้าและลับหลัง ทั้งยังสนับสนุนส่งเสริมอย่างดียิ่งอีกด้วย

        จากบางส่วนปฏิปทาวัตรปฏิบัติของเจ้าคุณอาจารย์ที่กล่าวมานี้ ย่อมแสดงให้เห็นถึงความมีเมตตาต่อผู้อื่นอย่างหาที่สุดไม่ได้ ฉะนั้น จึงไม่แปลกที่จะมีคนเป็นจำนวนมากรัก เคารพ และนับถือเจ้าคุณอาจารย์

        ด้วยสายใยแห่งเมตตาธรรมของเจ้าคุณอาจารย์ ศิษยานุศิษย์และผู้ที่รักเคารพในเจ้าคุณอาจารย์ แม้จะอยู่ห่างไกล เมื่อมีโอกาสมักจะพากันมากราบเยี่ยม ขอพร และขอรับคำแนะนำสั่งสอนจากเจ้าคุณอาจารย์อยู่เสมอ